دلنوشته های من
من اصلا آدم قوی ای نیستم، من فقط قدرت تظاهر کردنم بالاست تظاهر میکنم آرومم،تظاهر میکنم هیچیم نیست،تظاهر میکنم بی تفاوتم،تظاهر میکنم که همه چی خوبه! هرموقع تظاهر کردم تو باور نکن.یه قسمتی از من درد میکنه...که براش تصویری ندارم،صدایی ندارم...مکانی ندارم،حالتی ندارم،توضیحی ندارم....فقط میتونم بگم بخشی از من درد میکنه....
یه خواهشی ازت دارم هرموقع دگ هیچ حسی بهم نداشتی بهم نگو، هروقت دیگه کارام برات مهم نبود به روم نیار،هروقت خاستی فاصلتو باهام کم کنی نگو، نگو باهم نباشیم برای هردومون بهتره هیچی نگو آخه من طاقت شنیدن این حرفارو ندارم بی صدا میشکنم و اونوقت تظاهر میکنم که آرومم!حتی اگه همه ی اینارو نداشتی تظاهر کن توام تظاهر کن ک برات مهمه آخه بازم طاقت نمیارم ببینم بی تفاوتی.منو ببخش به تو پیله کردم،یکم طاقت بیار...آخه من آدم رفتن نیستم یعنی پاهام منو یاری نمیکنه نمیتونم بذارمت کنار فقط میتونم غصه بخورم تا ترک های قلبم بیشتر بشه
